Biblioteka Narodowa używa na swojej stronie plików cookies. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na ich użycie. [zamknij]

Co dwie głowy, to nie jedna : teoretycznie o społecznościach wirtualnych

Dodał: Kacper Trzaska,

Technologia produkcji | Zostaw komentarz

europeanunionCN_7540

europeanunionCN_7540, http://www.morguefile.com/archive/display/229466 (morgueFile Free Licence)

Społeczeństwo sieci

Mianem społeczeństwa sieci określamy strukturę społeczną charakteryzującą się przynajmniej dwoma cechami, mianowicie:

  • podstawową formą organizacji tego typu społeczeństw są sieci, które są reprodukowane i instytucjonalizowane. Stanowią one podstawę powiązań politycznych, ekonomicznych, społecznych etc.
  • do komunikowania się, prawie wyłącznie, wykorzystywane są cyfrowe formy komunikacji i modele dystrybucji informacji.

Trzy składniki

Sieci, podstawowy budulec społeczeństwa sieciowego, składają się z trzech podstawowych elementów:

  • przepływów „flows”,
  • punktów węzłowych „nodes”,
  • powiązań „ties”.

Przepływy to informacje przekazywane przez powiązania do punktów węzłowych. Każdy z tych elementów może cechować się innymi zmiennymi, zależnymi od kontekstu sytuacyjnego. Przepływy (np. wiadomości, listy elektroniczne) mogą być ważne, bądź nieistotne, obfite lub niewielkich rozmiarów. Punkty węzłowe (np. znajomi, kontrahenci, organizacje) mogą być mobilne bądź stacjonarne, potężne lub niewielkich rozmiarów, aktywne i bezczynne. Powiązania (np. połączenia użytkowników) mogą być rozproszone lub skupione, słabe bądź silne, prywatne bądź publiczne. W zależności jakimi cechami charakteryzują się poszczególne części składowe sieci, przyjmuje ona różne właściwości. Możemy mówić o sieciach, które są rozproszone, skupione, ograniczone, rozprzestrzeniające się, wzajemnie oddziałujące, zamknięte bądź otwarte. W literaturze przedmiotu można spotkać się z tezą, że w dzisiejszej rzeczywistości coraz więcej instytucji społecznych, politycznych czy ekonomicznych jest zorganizowanych wokół formy sieciowej. Charakter tych organizacji jest zależny od właściwości poszczególnych części sieci, a także od warunków dyskursywnych i materialnych w jakich powstawały. Forma sieciowa stwarza nowe możliwości rozwoju dla instytucji i organizacji, ponieważ cechuje się unikalnymi właściwościami

Społeczności wirtualne

Grupy funkcjonujące w rzeczywistości wirtualnej zazwyczaj określa się terminem virtual community.  W polskim piśmiennictwie przeważają terminy wirtualne społeczności, grupy wirtualne i rzadziej wspólnoty. E-społeczność to zbiorowość użytkowników Internetu, którzy w aktywny sposób wykorzystują tę platformę komunikacji do wymiany informacji i komunikatów związanych z ich wspólnymi zainteresowaniami, przekonaniami lub postawami.

Interakcje członków wspólnoty są aprzestrzenne, stąd trudno w takim przypadku stosować tradycyjne teorie socjologiczne. Członkowie takich wspólnot podkreślają, że sieci komputerowe zastępują tradycyjne więzi społeczne a za pomocą wiadomości elektronicznych, grup dyskusyjnych, usenet i IRC takie relacje są podtrzymywane i stale się wzmacniają.

Obecnie podkreśla się funkcję integracyjną Internetu. Nie stanowi on bariery przed spotkaniem czy rozmową, wręcz przeciwnie pomaga w zapoznaniu drugiej osoby. Umożliwia różne sposoby komunikacji, wśród których znajdują się listy dyskusyjne, czaty,  fora tematyczne, bazy adresów e-mail i in. Rodzaj użytego narzędzia zdeterminuje w dużym zakresie relacje, które z założenia wytworzą się pomiędzy internautami zgromadzonymi wokół określonego miejsca czy tematu w sieci. Dosyć znacznie różnią się fora dyskusyjne moderowane i niemoderowane. Moderatorzy (admini) zarządzają forum, mają wpływ na większość procesów związanych z działalnością danej społeczności, czuwają nad aspektami technicznymi, budową i zasadami działania strony internetowej. Decydują o tym które wypowiedzi członków społeczności ukażą się na ekranie monitora a które nie. To oni są centralnymi osobami w tym miejscu sieciowym, dobre relacje z nimi przynoszą korzyści uczestnikom, moderatorzy mogą spośród nich wybierać dodatkowych współpracowników. Łamanie przyjętych norm i zasad, wiąże się z wcześniej określonymi konsekwencjami, czasami nawet wykluczeniem ze społeczności. W ten sposób tworzy się struktura – jeden z elementów decydujących o powstaniu społeczności.

Istotne różnice

Jednakże społeczności wirtualne znacząco różnią się od tych tradycyjnie pojmowanych. Przede wszystkim charakteryzuje je aprzestrzenność.  Działanie wirtualne nie jest ograniczone terytorium, do danej wspólnoty mogą należeć osoby z różnych regionów i nie będzie to miało wpływu na ich relację. Co prawda o aprzestrzenności można mówić również przy rozmowie telefonicznej, jednakże przy takim rodzaju komunikowania miejsce położenia nadawcy i adresata będzie miało większy wpływ na ich relacje. Kolejną ważną cechą wirtualnych społeczności jest ich asynchroniczność. Do komunikowania w grupie nie jest wymagana obecność jej członków. Komunikowanie można rozłożyć w czasie, również reakcji na poszczególne wypowiedzi należy spodziewać się później. W odróżnieniu od tradycyjnych społeczności, w których bez obecności członków grupy komunikowanie jest niemożliwe, proces komunikowania się w Internecie nie musi odbywać się w czasie rzeczywistym. Podczas porozumiewania się członków społeczności wirtualnej nieistotne stają się gesty, mimika, ubiór, fizyczność. Najbardziej ważny jest tekst, sposób formułowania myśli i konstruowania wypowiedzi. Tylko takim sposobem możemy zwrócić na siebie uwagę i ta acielesność komunikowania determinuje ten proces w znaczący sposób i dalece wpływa na zachowania internautów. Kolejną istotną cechą komunikowania w społecznościach wirtualnych jest anonimowość uczestników tego procesu. Komunikacja staje się wolna od jakichkolwiek zahamowań co z jednaj strony sprzyja zachowaniom twórczym ale może tez być przyczyną agresywności i wulgaryzmu.

Komunikowanie w społeczności jest zdeterminowane przez kilka czynników, które istotnie wpływają na percepcję przekazywanych treści. Otóż ograniczone są doświadczenia sensoryczne, podczas komunikowania za pośrednictwem Internetu użytkownicy wykorzystują zmysł wzroku i słuchu lub ich kombinację. Natomiast brak jest kontaktu fizycznego co nakłada nań pewne ograniczenia. Uczestnicy wirtualnej rozmowy mają zapewnioną ciągłą anonimowość co pozwala na zafałszowanie danych o sobie, podawanie nieprawdziwych informacji, sprzyja temu również brak bezpośredniej interakcji ze strony rozmówców.

Profity

Społeczność wirtualna daje równe możliwości wszystkim jej uczestnikom. Wiek, płeć, rasa nie mają znaczenia, liczą się tylko właściwości umysłu, umiejętność formułowania sądów i konstruowania zdań. Ponadto wszystkie kroki, dyskusje i uwagi są zapisywane i można je odtworzyć. Rozmówcy nie mogą się powoływać na słabą pamięć lub jej brak. Taka świadomość powoduje nakładanie na samych siebie pewnych ograniczeń i powściągliwość w wypowiadaniu się.

 

  • Facebook
  • Wykop
  • Delicious
  • Twitter
  • Gwar
  • Email

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>